A więc próbowałam się pozbierać, pozbierałam jakieś ciuchy z podłogi, cośtam włożyłam do szafki. Chwilę leżałam na ziemi. Muzyka wypełniała cały pokój, ale nie wiem, czy potrafiła wypełnić moje serce, a wszędzie była szarość. Wtedy zabrzęczał telefon. Nie odebrałam parę minut, pogrążona w pewnym senno-apatycznym szoku, wewnętrznie rozedrgana. Wątpiłam, ale przeczuwałam. Zaraz życie znowu miało powrócić do swych kształtów. A dźwięki wypełniłnić każdy fragment mojej duszy.
Dokładnie każdy fragment mojej duszy. Jak dobrze.